Hallo, niemand

Een blog onderhouden is helemaal zo simpel niet. Toch zou ik graag nieuw leven in mijn blog willen blazen. Ik zou graag gebruik maken van deze blog om mijn theorie over schrijven een publiek te geven. Al houd ik me geen illusies voor: niemand leest mijn blog. Paradoxaal genoeg is dit net het gehele punt van mijn kersverse, in de kinderschoenen staande theorie.

De theorie, die op papier veel zwaarder weegt dan vooropgesteld, begint -na het loze voorblad - met volgende titels:

Een benadering tot het Schrijven.

1. Wat is schrijven?

Van Dale geeft als hoofdlemma: 'Letters, cijfers of dergelijke teekens neerzetten, bepaaldelijk op vlotte of naar vlotheid strevende wijze, zonder te teekenen.' In zijn geheel wil ik voorgenoemde stelling ontkrachten. Schrijven als werkwoord betekent slecht het neerpennen van tekens.

Deze korte inleiding is meer verwarrend dan verlichtend. Voor de theorie van het teken richt je je het best naar Ferdinant De Saussure en anderen. Waar ik me wel over wil verbazen, is de culturele en sociologische connotatie van schrijven als actieve, passieve en reciproke verrichting.

We slaan dit hoofdstuk integraal over. Bij de zin 'Verder had ik me graag gefocust op de vraag naar wat lezen is. Hiervoor gebruik ik opnieuw Van Dale.' en verder houden we even halt.

Dit maal geeft Van Dale een veelzijdiger antwoord. 'bedr. st. ww. (gewestelijk een enkele maal zw. gebruikt,o.a.coninckx, Fab. 223[1808]). Mnl. lesen; ofri. lesa, nfri. lêze; os. lesan, mnd. nnd. lesen; ags. lesan, neng. dial. to lease;ohd. lesan, mhd. nhd. lesen; got. lisan; on. lesa. Zie voor verwanten buiten het Germ. de etymol. wdbb. De oorspronkelijke bet. is ”verzamelen”, en deze is in sommige germ. talen de eenige; die van ”letters ontcijferen” acht men gewoo nlijk, op grond van eene plaats in tacitus' Germ., ontstaan uit die van ”runenstaafjes oprapen”: daartegen wordt door franck-van wijk terecht opgemerkt dat men, aangezien de bet. ”letters ontcijferen” in landen voorkomt die sterk onder zuidelijken invloed hebben gestaan, en blijkbaar vóór de afscheiding van de Angelsaksen nog niet bestond, veeleer aan directen invloed van lat. legere, verzamelen en letters ontcijferen, moet denken. — In het D. Wtb. en vervolgens in het Mnl. Wdb.is de meening geuit, dat de bet. ”voorlezen, hardop lezen” oorspronkelijker zou zijn dan de bet. ”voor zichzelf lezen”; dit is reeds onnoodig bij de gewone opvatting, maar bepaald onwaarschijnlijk als men aanneemt dat het germ. ww. voor ”verzamelen” onder den invloed van het lat. legere zijn nieuwe bet. heeft gekregen; bovendien laat zich het veelvuldig gebruik in de ME van lezen in den zin van ”voorlezen” en de daaruit voortgekomen bett. zeer goed verklaren uit het feit dat de leeskunst althans in het begin van die periode nog zeer weinig verbreid was en er dus meer werd voorgelezen dan in later tijd. Ook bewijst got. (us)siggwan niets voor het noord- en westgerm. lezen.'

Omdat je de coherentie van zulk een zwaar theoretisch stuk als dit niet te veel mag onderbreken, geef ik alsnog een deel mee van deze passage. Zoals aangegeven in deze uitleg zou ik graag het lezen voor zichzelf naast het schrijven willen plaatsen. Graag zou ik argumenteren dat schrijven, net zoals lezen, in de eerste plaats voor jezelf is. Laten we de argumenten overslaan. Het slot vat aan met de woorden 'Dat schrijven vooreerst een reciproke beweging is, uit zich in het bedrijven van de daad op zich. Zoals aangehaald is de contextuele situatie, die socio-culturele omgeving, bepalend voor het lezen en het schrijven. De tekst zit ingebed in de klem van tijd en locatie. Een tekst schrijft de auteur dus voor deze context.

Ook hebben we geconstateerd dat schrijven een afwisselend proces is van lezen en schrijven. Daarom moet de auteur zich ook consequent op de voorgaande tekst beroepen om een coherent beeld te scheppen. Door zijn voorgaande schrijfsels te lezen, kan coherentie als begrip ontstaan. In deze lijn hebben we gezien dat auteurs als Laurence Sterne met Tristram Shandy, maar ook James Joyce met Ulysses en in zeker zin ook J.M. Coetzee met Elisabeth Costello spelen met deze motieven van coherentie.

Daarnaast hebben we een microkosmos van het dualistische proces geschetst en systematisch het terrein vergroot zodat we ook op macroniveau het proces bedoeling kunnen geven. Laten we de conclusie hier eindigen, zonder de tekst kan er geen coherentie gegarandeerd worden.

Bijna was ik het leuke einde vergeten: "Schrijven is lezen, hoor, Meneer!" Zei Jantje, en hij gaf een leeg opgaveblad af aan de leerkracht.

het kruispunt, de herhaling

Het zuchten van de avondsleur, de regen blijft maar vallen. Hij loopt gebogen door verlaten straten, gebogen om niet op te vallen. In het grijze van de verstarde avondschemer dreigt hij tegen alles aan te lopen. Hij kijkt niet rond en gekweld door donkere gedachten, donkerder dan de weg, slentert hij naar zijn huis toe. Gebukt onder zware lasten, zijn gedachten verzwaren z'n gemoed en af en toe, tussen de regenplassen walsend, doet hij zijn ogen toe. Deze weg heeft hij al meer belopen, deze weg is hij al meer gegaan. Op deze weg heeft hij, naakt en bezopen, zijn idealen laten staan. De weg is als hij: hard en grauw, onpersoonlijk en te veel gebruikt. Daarom danst hij zonder zorgen over het kruispunt. Nog geen enkele keer is hij geraakt. Nog geen enkele keer is hij geraakt. Nog geen enkele keer had hij niet dood willen zijn.

Terwijl satan aan zijn ballen krabt...

Vandaag was weer zo'n nutteloze, lege en vermoeiende dag. Nutteloos omdat hij leeg was, leeg omdat hij vermoeiend was en vermoeiend omdat hij nutteloos was. Hét soort dagen die aanleiding geven tot een gevecht met jezelf. Het begint bij het einde, en het eindigt bij het begin.

Je geraakt je bed niet in en eens je je verdwaasd hoofdje zachtjes op het hoofdkussen plooit, trekt de zoetgevooisde slaap je omHOOG. Weetje dat er zo'n idiote facebookgroep bestaat genoemd 'denkend dat je valt als je in je bed ligt'? - belachelijk -

Facebook verpest wel meedere dingen en staat eigenlijk gewoon symbool voor je reinste onzin: wat je dus echt nodig hebt op een nutteloze, lege en vermoeiende dag.

Waar zaten we nu weer? ahja, juist, slapen! Na een zwart-in-zwarte droom word je wakker en worstel je het bed uit. Je verliest wel zo'n stuk of drie a vier sumorondes. Uiteindelijk versla je de yokozuna en kom je bij je positieven rond elf uur. Je sleept je naar de nog idiotere stoel verderop. Je schrokt alles op wat je kan vinden, zit ondertussen op facebook en blijft in je boxershort rondlopen. Je beeld je natuurlijk in dat dit de perfecte dag is. Het probleem is dat je nog niet weet dat het gewoon onmogelijk is om zo rusteloos te leven. Je zoekt dus onbewust naar iets dat je in gang zet... je probeert en probeert een rematch met jezelf uit te lokken. Allez, dat doe ik toch. Misschien bestaan er gewoon nog tammere klootzakken dan ...

Op het eind van de dag heb je jezelf echt verslaan, en zegevier je op je troon.

Schartend aan je ballen bekijk je het bekende allez-dit-is-echt-het-allerallerlaatste filmpje uit, waarna je gewoon nog één bekijkt. Satan lacht je uit vanachter het scherm, weet je. Ook hij schart aan zijn metersHOGE ballen. Daar kan Allah met zijn piet van twee meter tachtig wel een puntje aan zuigen.

Na lange leste

Ik hou de grote, koude hand heel goed vast. Het trekt me door straten, over grijze bruggen met daaronder water nog doodser dan de kille hand die me meesleurt. Jachtig lopen nietszeggende mensen rond me heen. Ze zijn als torens. Ik steek mijn hand ernaar uit om te voelen of ze ook zo hard zijn. Jachtig trekt de hand me naar de overkant van de straat. Blikken monsters grauwen naar me als ik de straat oversteek, ze gruwen, grollen en grienen. Ik stap sneller en de kille hand trekt bemoedigend mee.

Ik val, ik verdrink. Iedereen loopt door en de hand die me vast had, was al lang dood.

Respectloos beginnen

Om een superlame intro te vermijden

Stel ik me voor als Laurenz Goetry...

Zo begon men heel teleurstellende introductie, en schaamteloos keek ik neer op men introductie. Inderdaad; Ik keek neer, respectloos, op al die kleine, idiote dingen die, wij mensen, letters noemen. Een clusterend geheel van letters vormde mijn men midden. Mijn midden trok nergens naar. Mijn middens trekken nooit nergens naar. Als je goed zou kijken, zal je me beamen.

Ik ben nu eenmaal niet de meest begenadigde schrijver ooit. Ik beschrijf de dingen die ik zie en meemaak en geef er een amusante draai aan. Zo kan ik jou een mid-prairie night's corn husking noemen, en geen haan die er naar zou kraaien.

beste MPNCH, normaal wordt nu van mij verwacht dat ik jou een overweldigende captivatio bezorg. Zo overweldigend dat jullie, beste MPNCH, mijn teksten beginnen te ontleden, ontcijferen, vertalen, belonen en er zelf op masturberen.

Maar laten we die onprettige en vulgaire beelden van masturberende Mid-Prairie Night's Corn Huskings even achterwege laten. Vandaag verkoop ik de kinderen voor wat eten, neem ik een rustpauze als een vriend, of als een oude vijand. Ik dans als een hoer langs de straat. Haal ik oude koeien uit de sloot, zwerend dat ik geen pistool heb. Maar schiet ik uiteindelijk toch men koeienkop naar flarden met men shotgun.