het kruispunt, de herhaling

Het zuchten van de avondsleur, de regen blijft maar vallen. Hij loopt gebogen door verlaten straten, gebogen om niet op te vallen. In het grijze van de verstarde avondschemer dreigt hij tegen alles aan te lopen. Hij kijkt niet rond en gekweld door donkere gedachten, donkerder dan de weg, slentert hij naar zijn huis toe. Gebukt onder zware lasten, zijn gedachten verzwaren z'n gemoed en af en toe, tussen de regenplassen walsend, doet hij zijn ogen toe. Deze weg heeft hij al meer belopen, deze weg is hij al meer gegaan. Op deze weg heeft hij, naakt en bezopen, zijn idealen laten staan. De weg is als hij: hard en grauw, onpersoonlijk en te veel gebruikt. Daarom danst hij zonder zorgen over het kruispunt. Nog geen enkele keer is hij geraakt. Nog geen enkele keer is hij geraakt. Nog geen enkele keer had hij niet dood willen zijn.

Terwijl satan aan zijn ballen krabt...

Vandaag was weer zo'n nutteloze, lege en vermoeiende dag. Nutteloos omdat hij leeg was, leeg omdat hij vermoeiend was en vermoeiend omdat hij nutteloos was. Hét soort dagen die aanleiding geven tot een gevecht met jezelf. Het begint bij het einde, en het eindigt bij het begin.

Je geraakt je bed niet in en eens je je verdwaasd hoofdje zachtjes op het hoofdkussen plooit, trekt de zoetgevooisde slaap je omHOOG. Weetje dat er zo'n idiote facebookgroep bestaat genoemd 'denkend dat je valt als je in je bed ligt'? - belachelijk -

Facebook verpest wel meedere dingen en staat eigenlijk gewoon symbool voor je reinste onzin: wat je dus echt nodig hebt op een nutteloze, lege en vermoeiende dag.

Waar zaten we nu weer? ahja, juist, slapen! Na een zwart-in-zwarte droom word je wakker en worstel je het bed uit. Je verliest wel zo'n stuk of drie a vier sumorondes. Uiteindelijk versla je de yokozuna en kom je bij je positieven rond elf uur. Je sleept je naar de nog idiotere stoel verderop. Je schrokt alles op wat je kan vinden, zit ondertussen op facebook en blijft in je boxershort rondlopen. Je beeld je natuurlijk in dat dit de perfecte dag is. Het probleem is dat je nog niet weet dat het gewoon onmogelijk is om zo rusteloos te leven. Je zoekt dus onbewust naar iets dat je in gang zet... je probeert en probeert een rematch met jezelf uit te lokken. Allez, dat doe ik toch. Misschien bestaan er gewoon nog tammere klootzakken dan ...

Op het eind van de dag heb je jezelf echt verslaan, en zegevier je op je troon.

Schartend aan je ballen bekijk je het bekende allez-dit-is-echt-het-allerallerlaatste filmpje uit, waarna je gewoon nog één bekijkt. Satan lacht je uit vanachter het scherm, weet je. Ook hij schart aan zijn metersHOGE ballen. Daar kan Allah met zijn piet van twee meter tachtig wel een puntje aan zuigen.