Het zuchten van de avondsleur, de regen blijft maar vallen. Hij loopt gebogen door verlaten straten, gebogen om niet op te vallen. In het grijze van de verstarde avondschemer dreigt hij tegen alles aan te lopen. Hij kijkt niet rond en gekweld door donkere gedachten, donkerder dan de weg, slentert hij naar zijn huis toe. Gebukt onder zware lasten, zijn gedachten verzwaren z'n gemoed en af en toe, tussen de regenplassen walsend, doet hij zijn ogen toe. Deze weg heeft hij al meer belopen, deze weg is hij al meer gegaan. Op deze weg heeft hij, naakt en bezopen, zijn idealen laten staan. De weg is als hij: hard en grauw, onpersoonlijk en te veel gebruikt. Daarom danst hij zonder zorgen over het kruispunt. Nog geen enkele keer is hij geraakt. Nog geen enkele keer is hij geraakt. Nog geen enkele keer had hij niet dood willen zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten