Om een superlame intro te vermijden
Stel ik me voor als Laurenz Goetry...
Zo begon men heel teleurstellende introductie, en schaamteloos keek ik neer op men introductie. Inderdaad; Ik keek neer, respectloos, op al die kleine, idiote dingen die, wij mensen, letters noemen. Een clusterend geheel van letters vormde mijn men midden. Mijn midden trok nergens naar. Mijn middens trekken nooit nergens naar. Als je goed zou kijken, zal je me beamen.
Ik ben nu eenmaal niet de meest begenadigde schrijver ooit. Ik beschrijf de dingen die ik zie en meemaak en geef er een amusante draai aan. Zo kan ik jou een mid-prairie night's corn husking noemen, en geen haan die er naar zou kraaien.
beste MPNCH, normaal wordt nu van mij verwacht dat ik jou een overweldigende captivatio bezorg. Zo overweldigend dat jullie, beste MPNCH, mijn teksten beginnen te ontleden, ontcijferen, vertalen, belonen en er zelf op masturberen.
Maar laten we die onprettige en vulgaire beelden van masturberende Mid-Prairie Night's Corn Huskings even achterwege laten. Vandaag verkoop ik de kinderen voor wat eten, neem ik een rustpauze als een vriend, of als een oude vijand. Ik dans als een hoer langs de straat. Haal ik oude koeien uit de sloot, zwerend dat ik geen pistool heb. Maar schiet ik uiteindelijk toch men koeienkop naar flarden met men shotgun.
